|
[Þá m�lir Þriði:] þat er upphaf pessa máls at Òkuþórr fór með hafra sína ok reið ok með honum sá áss er Loki er kallaðr. Koma þeir at kveldi til eins buanda ok fá par náttstað. En um kveldit tók Þórr hafra sína ok skar báða. Eptir þat váru peir flegnir ok bornir til ketils. En er soðit var þá settisk Þórr til náttverðar ok peir lagsmenn. Þórr bauð til matar með sér buandanum ok konu hans ok bòrnum þeira. Sonr búa hét Þjalfi, en Ròskva dóttir. Þá lagði Þórr hafrstòkurnar útar frá eldinum ok m�lti at buandi ok heimamenn hans skyldu kasta á hafrstòkurnar beinunum. Þjalfi, son buanda, helt á lærlegg hafrsins ok spretti á knívi sínum ok braut til mergjar. Þórr dvaldisk þar of náttina , en i ótti fyrir dag stoð hann upp ok kl�ddi sik, tók hamarinn Mjòni ok brá upp ok vigði hafrstòkurnar . Stóðu þá upp hafrarnir ok var þá annarr haltr eptra fø:ti. Þat fann Þórr ok taldi at búandinn eða hans hjón mundi eigi skynsamliga hafa farit með beinum hafrsins. Kennir hann at brotinn var l�rleggrinn . Eigi þarf langt,frá pví at segja, vita megu pat allir hversu hr�ddr búandinn mundi vera er hann sá at Þórr lét síga brýnnar ofan fyrir augun; en þat er sá augnanna, þá hugðisk hann falla mundu fyrir sjóninni einni samt. Hann herði hendrnar at hamarskaptinu svá at hvítnuðu knúarnir, en búandinn gerði sem ván var ok òll hjónin, kòlluðu ákafliga, báðu sér friðar, buðu at fyrir kv�mi allt þat er þau áttu. En er hann sá hr�zlu þeira, þá gekk af honum móðrinn ok sefaðisk hann ok tók af þeim í s�tt bòrn þeira Þjalfa ok Ròsku, ok gerðusk þau þá skyldir pjónustumenn Þórs ok fylgja þau honum jafnan síðan.
NB! |