"Det ror og ror"

Dagen er faren
- og det ror og ror.

Det m�rke berget,
m�rkare enn kvelden,
luter over vatnet
med svarte folder:
Eit samanstupt andlet
med munnen i sj�en
Ingen veit alt.

Der ror og ror,
i ring,
for berget syg.
Forvilla plask p� djupet.
Forkoment knirk i tre.
Forvilla trufast sjel som ror
og snart kan sugast ned.

Han st�r der òg
den andre,
han i bergfoldene,
i svartare enn svart,
og lyer utover.
Lam av synd.
Stivt lyande.
Stiv av st�kk
fordi her ror -

D� m� det g� blaff og bl�-skin
fram og attende
som heite vindar
og som frost.

Det ror og ror i natt.
Det ser og ser ingen.
Ingen veit
kven som slikkar p� berget
n�r det er m�rkt.
Ingen veit botnane
i Angest sj�.
Ingen veit
kven som ikkje kan ro.

(Tarjei Vesaas)