No seer eg atter slike Fj�ll og Dalar,
som deim eg i min fyrste Ungdom saag,
og sama Vind den heite Panna 'svalar;
og Gullet ligg paa Snjo, som fyrr det laag.
Det er eit Barnemaal, som til meg talar,
og gjer' meg tankefull, men endaa fjaag [8]
Med Ungdomsminni er den Tala blandad:
Det str�ymer paa meg, so eg knapt kan anda.

Ja, Livet str�ymer paa meg, som det str�ymde,
naar under Snjo eg saag det gr�ne Straa.
Eg dr�ymer no, som fyrr eg altid dr�ymde,
naar slike Fj�ll eg saag i Lufti blaa.
Eg gl�ymer Dagsens Strid, som fyrr eg gl�ymde,
naar eg mot Kveld af Sol eit Glimt fekk sjaa.
Eg finner vel eit Hus, som vil meg hysa,
naar Soli heim mot Notti vil meg lysa.

Alt er som fyrr, men det er meir forklaarat,
so Dagsens Ljos meg synest meire bjart.
Og det, som beit og skar meg, so det saarat,
det gjerer sj�lve Skuggen mindre svart;
sj�lv det, som til at synda tidt meg daarat,
sj�lv det gjer' harde Fj�llet mindre hardt.
Forsonad' koma atter gamle Tankar:
det sama Hjarta er, som eldre bankar.

Og kver ein Stein eg som ein Kjenning finner,
for slik var den, eg flaug ikring som Gut.
Som det var Kj�mpur spyr eg, kven som vinner
af den og denne andre haage Nut.
Alt minner meg; det minner, og det minner,
til Soli ned i Snjoen sloknar ut.
Og inn i siste Svevn meg eigong huggar
dei gamle Minni og dei gamle Skuggar.